ولى آيا اقامت انسان در كوى احساسات و انديشه‌ها و فرو رفتنش در درياى پندار ، سازمان طبيعت و تكوين را ساقط يا راكد نموده و بنيان طبيعت و تكوين را كنده يا او را از فعاليت جبرى خود باز مىدارد ؟ البته نه . و در اين صورت آيا اصالت و هستى حقيقى از آن كداميك از اين دو مرحله بوده و كداميك از آنها مستقل و متبوع و كداميك تابع و طفيلى ديگرى خواهد بود ؟ و آيا